Adı YokHayat her defasında flaşlarını patlatıyor.
Kurnası mundar çeşmede montajlanan fotoğraflarda seyretmek kendimi,
Çeperimdeki parmak izlerini…
Asılı kalmışız dünyaya.
Hayal kırıklığıyla dolu ümitsizliğe gebe bir gece.
Yağmurdan kalan ıslak sokaklara ağlamak düşüyor bize.
Zaman gittikçe daralıyor.
Çemberin tam ortasındayız.
Adım bile atamıyoruz.
Devinip duruyor adımlarımız,
Yol aldık zannıyla yoruluyoruz bile…
Ruhlarımıza süresiz durakalışın yoksulluğu hakim sanki.
Kıyıya vuran dalgalardan bihaber ümide o kadar dalmışız ki;
Herkes gökyüzüne atılan fişeklerden nasibini arıyor.
Ama kent bu kadar faşist insanla doluyken bunu istemek niye?
Yusuf’un yaptığı gibi dua edip cevap beklemek dururken
Rabbim, hala hayat belirtileri taşıyıp bir yerlerde yaşam savaşı veriyorsak
Aşkımızı şükrümüzü, direncimizi artır.