Bünyamin Bütün
Osman kardesim bu sabah beni aradiğinda (5 kasim 2008) kim bilir kafamda hangi habis dusunceler vardi beni gunaha goturmek icin.. kim bilir? bir ben bir Allah… gunahlarla susledigimiz! yasantimizda isyan edecek o kadar da cok sey buluyoruz ki.. cihat kardesimle ben is ariyoruz mesela. isimiz yok diye kederleniyoruz. paramiz yok diyoruz. kederlenecek dertlenecek gun boyu kafamizi mesgul edecek o kadar cok seyler buluyoruz ki. durup aldigimiz nefese sukretmek gelmiyor aklimiza. bize verilen vaktin hala elimizde oldugunu dusunemiyoruz. hala biseyler icin vakit var ama biz bilmiyoruz sikayet ediyoruz.. aslinda bu da sorgulanasi aglanasi bir durum lakin.. birazdan bambaska bir seyi sorgulamanizi isteyecegim sizden.. ve dahi kendimden.. bugun once adamligimizi ve ardindan da arkadasligimizi dostlugumuzu sorgulamaliyiz en cok..baslikdan da anlamissinizdir.. konu Bunyamin Butun…
Bunyamin`i nasil bilirizi de anlatmaya calismayacagim.. 3 yil birlikte okuduk. gun geldi birlikte kaldik. birlikte birseyler yaptik. 3 yillik sure de bunyaminin elinden dilinden zarar gormus bir allahin kulu yoktur..mustafa akyol`un deyimiyle bunyamin `sir` dir. neden ona `sir`(sör) derdi mustafa bilmiyorum. ama bunyamin gercekten de cok ama cok iyi bir arkadasimizdi. efendi bir insandi. elinden ve dilinden baskalarina zarar gelmeyecek turden biriydi. hele boyle vahsi bir devirde bir bakinin cevrenize kac tane boylesi insan var.
evet arkadaslar Bunyamin kardesimiz 15 temmuz 2008 tarihinde gorev yaptigi ataturk havalimaninda namaz esnasinda kalp krizi gecirerek ahirete irtihal etmis. osman kardesimiz kendisine ulasmaya calisirken bunu telefonuna bakan hanimindan ogrenmis. simdi durup dusunmek zamani kardesler. 15 temmuz neresi 5 kasim neresi… ve biz kimiz.. dostmuyuz ? kisileri tek tek sorgulamayacagim. sen burdaydin neden haberin olmadi, sen ona bizden daha yakindin nasil haberin olmaz demiyecegim..zira hepimiz ayniyiz yok birbirimizden farkimiz. herkes uzerine dusen sorgulamayi kendince yapsin insallah.. ve bir de dusunun bakalim.. yaklasik 110 gun .. olsem diye dusunun ve cevrenizdeki arkadaslarinizin buna 110 gun sonra bi tepki verebildigini dusunun.. arkadaslar koca 110 gun. bir dostumuz oluyor ve biz tam 110 gun sonra haberdar oluyorz.. utanmaliyiz belki de. Bunyamin bizden utaniyordur belki de.. gec oldu gec ogrendik ama lutfen arkadaslar lutfen birseyler yapalim.. ne yapmaliyiz la ilgili durumu konuk defterinde tartisalim.. ve yuzumuz kizararak biseyler yapalim..
Bünyamin Bütün ağlattı
17 Temmuz 2008 Perşembe 05:00
TÖRENE EŞİNİN POLİS KIYAFETİYLE KATILAN NURAY BÜTÜN, ASKER SELAMI VERDİ
İSTANBUL -İHA- Görevli bulunduğu Atatürk Havalimanı’nda namaz kılarken geçirdiği kalp krizi sonucu şehid olan 27 yaşındaki polis memuru Bünyamin Bütün için tören düzenlendi. Nuray Bütün, düzenlenen törene eşinin polis kıyafetiyle katıldı.
Atatürk Havalimanı Emniyet Şube Müdürlüğü’nde düzenlenen törene, Bünyamin Bütün’ün ailesi, bir ay önce evlendiği eşi Nuray Bütün, Atatürk Havalimanı Mülki İdare Amiri Mehmet Ali Ulutaş, DHM Baş Müdürü Celal Özuğur, polis memurları ve havalimanı çalışanları katıldı. Henüz bir ay önce evlendiği eşini kaybetmenin acısını yaşayan Nuray Bütün, törene eşinin polis kıyafetiyle katıldı. Sinir krizleri geçiren Nuray Bütün’ü, yakınları teselli etmeye çalıştı. Nuray Bütün, saygı duruşu esnasında asker selamı verdi.
Cenaze töreninde konuşan Atatürk Havalimanı Emniyet Müdürü Ercan Çakmak, “Güler yüzlü, görevini severek yapan bir memurdu. Allah’tan rahmet diliyorum” dedi. Bütün’ün cenazesi, kılınacak cenaze namazının ardından Cebeci Mezarlığı’nda toprağa verildi.
TUNCER CENGİZ
var tmp; tmp = document.getElementById(“news_content”).getElementsByTagName(“a”); for(i=0; i
Loading ...
Ne desen haklısın kardeşim. Allah rahmet etsin.
fotoğrafına bakınca bünyaminin, düşündümde, bizimde boy boy fotoğraflarımız var. eğer ölmüş olsak diye düşündüm bizde yaşamışız bir zamanlar, bizde yaşamışız… hayat varmışya, hayat varmış işte. ibadetli, taatli, zikirli bir ölüm bizede nasip olurmu.
bende yeni evlendim mesela, topu topu 3-4 ay olmuştur belkide. nedir beklediğimiz hayattan. şu an ölsem mesela. nedir yani hayat. bir bilen söylesin. uyarsın bizleri. çok fazla aramamak gerek o uyarıcıyı belkide. işte arkadaşımız, bünyamin. neyimiz farklı ondan neyi daha eksik ya da daha fazla yaşadık. onun hakedmeyip bizim hakettiğimiz şey nedir hayatta. hiç.
ölüm bizide yakalamadan önce iyice tartmalıyız kendimizi, hayatımızı. geldimi ansızın geliyor ölüm. o malum gün için hazırlamalıyız kendimizi.
hakikat bir ölüm kadar yakın değilmi bize. bünyaminde hakikat olmadımı. biz dahi ölürüz, biz dahi hakikat oluruz.
işte o zaman hakikat yüzümüzü güldürür ve yarabbi ben sana daha dünyada iken iman ettim, beni ve dahi her şeyi yaratışına inandım, beni kul olarak yaratışını bildim, bu noksan kulunu affet, bu noksan kulunu bağışla diyebilecekmiyiz.
artık dur ey nefis, ey şeytan artık senin yolundan gitmek yok, allahın seni bana düşman kıldığını artık bildim. artık beni, bana yaratana iade ettim. beni sahibime tapmaya yönelttim. artık nefsimin ve senin dediklerini yapmak yok rabbimin emirlerine kul olmak, resulünün yoluna ram olmak var.
bizleri affet ya rabbi, yardım eyle bizlere…
Merhaba Arkadaslar,
Maalesef hayat bize herzaman güzel haberler vermiyor… zaman zaman acı haberler de alıyoruz, bu acı haberi hepiniz gibi bende bugün ögrendim.
cok üzüldüm agladım, ama elimden baska bisey gelmiyor, esine, ailesine ve sevenlerine Allahımdan rahmet, sabır diliyorum.
Universite yıllarımız aklıma geldi de, güzel bir arkadas ortamımız vardı, Bünyamin de iyi bir arkadasımızdı, herkesin sevdigi saydıgı, sessiz sakin kendi halinde iyi bir insandı. Kimseyi kırmaz incitmezdi. Mezun olduktan sonra herkes kendi hayatını kurdu, hepimiz dört bir tarafa dağıldık, belki görüsemedik birbirimizi arayıp soramadık. Birbirimizi göremesek de, birbirimizden haber alamasak da, birbirimizin ne yaptıgını bilemesek de eminim ki hicbirimiz o güzel yılları, o arkadaslık dostluk ortamını asla unutmamıştır, unutacagını da sanmıyorum. Lütfen kendinize kızmayın, haksızlık etmeyin, hayat herseye ragmen devam ediyor. Birbirimizden kilometrelerce uzaklarda olsak da inanıyorum ki her zaman yüreğimizde arkadaslıgımızın sevgisini özlemini yasatıyoruz….
Sevgiler,
Zeliha CEYLAN
ANTALYA
İnsanın içi ürperiyor ölümden… dünyaya tutunma çabasında nice şeyleri atlıyoruz. kadir kardeşime hak veriyorum günahlarımla hesaplaşırken. bünyamin kardeşimi çok iyi tanıma fırsatı bulamadım. ama o kısa zamanda kendi adıma beni hayra davet edecek bir insanı kaybettim diyebilirim. allah rahmet eylesin, allah ailesine ve yakınlarına sabır versin…
duruşunu, hayata bakışını ve görüşünü kendinden duymadım, lakin arkadaşlar tanımladılar sağolsunlar güzel ruhunu. helallik aldım mı bilmiyorum kendi adıma. belki atladım, belkide aklımda hayat uzun helalleşiriz bir vakit diye düşündüm. nedendir bilmiyorum haberi kadir kardeşimden aldığımda diyemedim çok fazla tanımıyorum diye. ölümü muhakkak her fani tadacak… kadir kardeşimin yazısında haber kısmına birşey eklemiş kimi haber siteleri —–İstanbul Emniyet Müdür Yardımcısı Ercan Çakmak “”Bir yakını, polis olacağını öğrenince, ‘Karıncayı bile incitmezsin. Nasıl polis olacaksın? Çünkü polis hep kötülerle birlikte” deyince Bünyamin de ‘Rabbim var. Beni iyi insanlarla karşılaştıracak, bundan eminim’ demiş. Allah da onu kötülerin olmadığı havalimanına tayin ettirdi. Demek ki Bünyamin ile Allah arasında bir aşk var. Onu ölümlerin en güzeli ile yanına aldı. Allah herkese böyle bir ölüm nasip etsin.” ———
insani ve madden şu saatte ne yapılabiliriz bilemiyorum. vuslata görevde koşmuşmuş kardeşim. görüşüm itibariyle mübarek anda göç etmiş aramızdan…
şimdi söylüyorum çok fazla tanımıyordum bünyamin kardeşimi. UTANARAK helal olsun, iyi bilirdik 110 gün geçikmeli olarak. allah rahmet eylesin…
ALLAH RAHMET EYLESIN. MEKANI CENNET OLSUN INSAALLAH.
en son istanbul da fatih te gormustum kendisini. beni amerika ya ugurlamak icin fatih te bulusmus iki kelam etmistik. mutlu ve sevincliydi o zaman. polis olmus ve evlilik planlari yapiyordu. ne guzel gulumsuyordu o zaman. heyecanliydi. isini ve evlenecegi kisiyi anlatmisti o zaman bizlere. hayata yeni basliyordu ve planlar yapiyordu. mutluydu; cunku hayatini yavas yavas duzene oturtmustu.ayrilirken sarilmis helallesmistik kendisiyle. gorusuruz diyorduk ayrilirken; ama ne zaman ve nerede olacagani belirtmiyorduk.
BUNYAMIN ile marmara universitesinde tanistim 2000 yilinda. kendisi sakin, temiz huylu, iyi niyetli, sozunun eri bir insandi. kendisine “sir” diye hitap ederdim. cunku; o donemler de beraber aldigimiz fransizca dersinden agzima dolasmis bu kelimeyi bunyamine uygun gormus ve kendisini sir diye cagirir olmustum. kendisi oturmus kisiligiyle ben de boyle bir izlenim birakmistir en azindan.
cokca animiz olmustur BUNYAMIN le okulda, tosun apartmaninda, ve yaptigimiz bircok gezilerimizde. hep beraber gecirmisizdir zamanimizi universite de, tosun apartmaninda ve okul disinda.
marmara dan sonra ne kadar seyrek gorussukte, gorusurduk BUNYAMIN le msn araciligiyla. ama insan gercek hayatin icine girdikce hayatin o faniligine daldikca dostlarini birer birer unuturmus ya, o bana da oldu sonunda ve BUNYAMIN kardesimin vefat haberini 110 gun sonra mehmet cekuc kardesimden ogrendim. ne kadar utansam azdir. na kadar aglasam azdir.
ALLAH GUNAHLARINI AFFETSIN BUNYAMIN KARDESIMIZIN. ALLAH CENNETINE KABUL ETSIN BUNYAMIN KARDESIMIZI INSAALLAH.
her gün olduğu gibi sabah işe gelince ilk olarak internete girip bakıyorum. kim ne yazmış neler olmuş diye. bugün ise utandım sadece. bünyamin geçti gözümün önünden. tutuldum kaldım. sayfayı bir aşağı bir yukarı çektim durdum. ve sonra temmuz dedim. kasım dedim. gözlerim doldu, kızardım, yerin dibine girdim. nutkum tutuldu. bir şeyler yazmak istedim beynim durdu. ama yazmak, söylemek gerekti bir şeyleri. de ne diyeceğim ben.
en son ahmet’in düğününde gördüm. gözleri gülüyordu. kendi düğününün planları içindeydi. ve ben öyle devam edip gidecek diye düşünerek kafam rahat ayrılıyordum bünyaminden. bir gün diyordum yolum düşerse havalimanına gidip uğrarım yanına görüşürüz diyordum kendimce. sonra öğreniyorum ki 3 ay ölmüş bünyamin göç edeli allah katına. allah rahmet eylesin. başımız sağolsun.
Allah Rahmet Eylesın.
Insanoglu kendı basına gelmeyince anlamıyor bazı seyleri belkide anlamak istemiyor. Bir türlü öğrenemedik sahip olduklarımızın degerini anlamayı taki o değeri kaybedinceye kadar. Ben de enaz herbirimiz kadar suçlu hissediyorum kendimi, ve soruyorum kendime bir hatır soracak kadar da mı zamanım yoktu yoksa iki satı ır email yazmaya mı usendim saatlerce nette dolasırken de arkadasımızın vefatını 110 gun sonra öğrendim. Sımdı merak edıyorum acaba kac gün sonra ögrenecegım bır baska arakadasımızın sıkıntısını…. Umarım bundan sonra Bunyamin gibi değerlerimizi yitirmeden o değerin farkında oluruz. Bunyamin bizi en son havaalanında karsılamıstı(Eylul 2007) aydın kardeşimizle beraber. Polıs unıformasıylaılkdefa grduk o gün. Ama gulen gozlerı hala gozlerımın onunde. Ne zaman gorüselim desek saat kac ta nerde buluşalım diye sorardı. Bı onceki bulusmamızda Bunyamin askere gidecekti. Yıne gülüp soyluyordu, okulun koridorlarında, yemekhanede, goztepedeki evde, karsı otobusunde nerde olursa olsun hep gulen gozşerle hatırlıyorum.
Allah aılesıne ve eşine sabırlar ihsan eylesin, mekanını cennet eyler insallah.
Allah (cc) rahmet eylesin, varsa günahlarını bağışlasın, bizi de affetsin. Haberi bu sitede ancak üç ay sonra öğrenmenin utancından dolayı söyleyebilecek hiç birşeyim yok. Telafisi imkansız bu umursamazlık ve ihmalden dolayı kendi adıma herkesten özür dilerim, herkesten.
ALLAH BUNYAMİN KARDESİMİZİN MEKANINI CENNET EYLESİN
we fasızlıgımıza ilişkin arkdaşlar yeterince yazmışlar söyleyecek pek söz kalmamış onun haricinde düşünüyorum da Ne kadar şerefli bir ölüm kaçımıza bu şekilde bir ölüm nasip olur…..
Allah geride kalanlara sabır versin….
ALLAH BUNYAMİN KARDESİMİZİN MEKANINI CENNET EYLESİN , AİLESİNE VE GERİDE KALAN TÜM DOSTLARINA ALLAH SABIRLAR VERSİN
Selamunaleykum,
Abi utandim kendimden kardesimizi cok iyi tanimasamda.. Dusundum bir an kendi cevrembe boyle bir vefat olsa hangi arkadasimizi veya bazi degerli anlari beraber gecirdigimiz hangi insani hatirlayacagim.. veya ben ne kadar hatirlanacagim…
Abi dualasalim inshallah
BUNYAMİN ha BUNYAMİN mi vefat etmiş dedim kendi kendime nasıl olmuş olmuş aman allahım nasıl our insan inanamıyo işte demek kalp krizi ha vay be ölüm bu yaşa bakmıyo işte Allah ne zaman takdir etmişse o zaman insan teslim oluyo. peki ne zaman olmuş dedim sonra şimdi utandım işte çok utandım bu kadar zamn geçti ve biz yeni duyduk. Allah rahmet eylesin tutamadımgözyaşlarımı resmine bakınca affet bizi kardeşim. allah rahmet eylesin mekanın cennet olsun.
ölmek…
ama herhangi bir zamanda değil;
henüz bir aylık evliyken, iyi bir yerde iyi bir meslek sahibiyken ve daha 27 yaşındayken;
yani belki de hayatının en güzel döneminde, ölüm sözcüğünün bile akıllardan geçirilmeyeceği,
yaşamı terkedip gitmenin insana en ağır en zor geleceği dönemde ölmek…
daha önümde yaşanacak uzun yıllar var diye düşünürken,
sevdiğini sevmeye doyamadan, sevilmenin hazzına varamadan,
kimbilir belkide bir bebek sahibi olmanın hayalini kurararken ölmek…
ölüm ölene mi zor kalana mı bilmiyorum ama bünyamini düşündüğümde aklıma gelen ilk şey,
onun her daim gülen ve içinden iyilik akan gözleri…
Allah en başta eşine ve geride bıraktığı tüm sevdiklerine sabır versin diyeceğim ama
sabır dilemek için bile geç kalmışız
gidenin üstünden aylar geçmiş…
mekanın cennet olsun arkadaşım
Allah rahmet eylesin
selamın aleykum bunyamın butun hocam benım ılk okul 8. sınıf hocam dııı okul cınde sevılen bı haocaydıı polıs olucanı solemıstı bıze…. dını butun bı ınsan fe guler yuzluluyle kısa samanda herkes tarafından sevılmıstıı ben bu olayı ogrendıgımde sok oldum fe gozyaslarımı tutamadım..yakınlarına ALLAH sabır fersıın mekanıı cennet ruhu sad olsun ınsallah hep kalbımızdesıın bunyamın hacam..