İstanbul kadın…
Bekir COŞKUN
Siz İstanbul’a ne yaptınız öyle?..
Onu tanıdığım ilk yıllar, o güzel bir kadındı. Mağrur, alımlı, havalı, çarpıcı…
Gören herkes ona âşık olurdu. Orhan Veli de ona âşıktı, Mardinli Şair de…
Mardinli Şair’in çok güzel İstanbul şiirleri vardı. Doğrusunu isterseniz zaten İstanbul şiirlerinden başka şiiri yoktu.
Ama o İstanbul’u hiç görmedi.
Gerçi ‘‘Okmeydanı’ndan bindim gemiye. Gemi gitti Ümraniye’ye’’ gibi coğrafi hatalar yapmıştır.
Olsun…

*
İstanbul’u görmeyenler de onu severler.
Dünyanın başka köşelerindeki insanlar, bir gün İstanbul’u görmeyi hayal ederler.
O güzel bir kadındı. Şuh, alımlı, mağrur, güzel.
Önceki gün baktım…
Saçları tarumar, omuzları çökmüş, gözlerinin altı mosmor, yanakları soluk, gerdanı kırışmış.
Yüzünde sivilceler:
‘‘Bunlar ne?..’’
‘‘Kooperatif villaları…’’
Siluetini bozmuşlar İstanbul’un.
Küpeleri düşmüş. Sarayları-yalıları yakmışlar.
Her gece bir hovardanın koynunda yatmış gibi.
Memelerinde diş izleri var. Sermayenin dozerleri-greyderleri bıçaklarıyla tepelerini yarıp yarıp yaralamışlar.
Burnunda ucundan kıl çıkmış bir çıban.
‘‘Bu?..’’
‘‘Gökkafes, gökdelen otel…’’
Kaküllerini kesmişler, asırlık çınar ağaçları, koruluklar, yeşil yamaçlar artık yok.
O zarif boynu-boğazı da yok, denizin iyotundan parfümü de…
Ne yaptınız öyle İstanbul’a?..
*
O güzel bir kadındı.
Görenler ayrı, duyanlar bile âşık olurdu, Mardinli Şair şiir yazmıştı ona.
Önceki gün başımı kaldırıp baktım. Omuzları çökmüş, gözleri fersiz, saçları tarumar, bir düşmüş kadının eğreti-yapmacık giysileri içinde, arsızlığa vurmuş İstanbul.
Ne yaptınız ona öyle?..
Ne yaptınız?..